Lezen is het mooiste wat er is!

| Aluin

Omdat het boekenweek is vertel ik over de laatste vijf boeken die ik las. Lezen is het mooiste dat er is, zegt mijn dochter Julia en zij kan het weten want ze heeft alle Harry Potters gelezen. Koop dus deze week braaf een boek en neem er de tijd voor.

Kom hier, dat ik u kus – Griet Op de Beeck                

Wat is schrijven over toneel toch lastig. De hoofdpersoon is dramaturge van een gezelschap. En natuurlijk is de regisseur een bipolaire cokesnuiver met een zonnebril in zijn haar, zijn de acteurs opportunisten en is de schrijver een egoïstische eikel, met wie ze toch het bed (en een relatie) in duikt. Toch een goed boek. Niet vanwege het toneel (dat is nou eenmaal normaal gesproken net zulk saai of spannend werk als de IT, de gezondheidszorg of het onderwijs) maar om het sterfproces van haar vader die er te laat achter komt dat er meer in zijn leven had gezeten. Heel ongemakkelijk allemaal en veel familieleed. Je moet ervan houden.

De Vliegeraar – Khaled Hosseini                                

Hè, lees je die nu pas? Ja, sorry, ik wilde hem helemaal niet lezen, want ik houd er niet van een boek te lezen dat de hele wereld al gelezen heeft, maar ik zat zonder lectuur in een huisje in het Bollo vakantiepark op de veluwe en ze hadden 1 min of meer literatuurboek in het parkwinkeltje naast de midgetgolfbaan. Dus op de vraag “Hebt u uw keuze kunnen maken?” kon ik naar waarheid ‘Ja’. Zeggen. Dat zeg ik altijd want anders sta je niet bij de kassa. Prachtig boek. Dat wel. Maar dat wisten jullie al. Iets te mathematisch gecomponeerd, wat mij betreft, maar prachtig van sfeer en beeld. En gruwelijk van racisme en klassemaatschappij. Ik was heel blij dat ik in het vrolijke, democratische land van Bollo was en niet in Afghanistan.

Het tumult van de tijd – Julian Barnes                       

Julian Barnes is een held. Hij heeft al zoveel moois geschreven. Zelfs zijn woedende klaagboek over zijn weduwnaarschap was prachtig. Barnes beschrijft het leven van Dimitri Shostakovich, verdoemd en gevierd componist in Communistisch Rusland. Ik houd van verhalen over zwakke helden. Mensen die iets heel goed kunnen, maar niet de ruggegraat of het lef hebben waarvan wij altijd vinden dat dat bij een van God gegeven talent hoort. IJzingwekkend en mooi, af en toe stroef boek over iemand die moet schipperen tussen wat hij zelf wil maken en wat de dictatuur verlangt. Ik ben blij dat ik niet in communistisch Rusland toneel hoef te maken.

De Wadden – Matthijs Deen                          

Ik ben enorm liefhebber van de wadden. Ik kreeg dit boek kado van een andere enorme liefhebber van de Wadden. De geschiedenis vanaf de oertijd tot aan nu van dat onduidelijke gebied boven Friesland en Groningen dat verschuift dieper en ondieper wordt, en altijd verraderlijk is. Wist je dat Ameland nog maar kort een deel van Nederland is? Zelfs in de 80-jarige oorlog? Wist je dat er op de zandplaat Griend (tussen Terschelling en Harlingen) ooit een Klooster stond? Prachtige verhalen over een waanzinnig interessant gebied dat iedereen die zich eraan overgeeft met een prettige bezetenheid besmet. Maar een gewone nijvere historicus zou hier geen hoogstaand proza van kunnen maken. Matthijs Deen schrijft ook nog eens als een weergaloze landschapsschilder, mooie zinnen, meeslepende verbeelding, spannende verhalen, bijzondere situaties en intrigerende personages. Dat een handvol bewegend zand en haar bewoners de lezer een heel boek kunnen meevoeren is een wonder.

Het Gat in de Tijd – Jeanette Winterson       

Fantastisch initiatief van The Hogarth Project om in het Shakespearejaar (hij is 400 jaar dood) allerlei goede schrijvers te benaderen om een ‘cover’ van een shakespeare te maken. Van Howard Jacobson tot Edward St. Aubyn hebben toegezegd. Margaret Atwood heeft zich over Midsummernightsdream gebogen en Jeanette Winterson koos A Winter’s Tale, een komedie over een vondeling die naar zijn afkomst zoekt, een vader en een vriend die uit jaloezie een bitter gevecht aangaan en natuurlijk een happy end. Shakespeare’s komedies worden niet vaak gespeeld. Ik vind dat terecht want het zijn vaak onnozele verkleedpartijen en persoonsverwarringen. In dit geval is de keuze van Winterson voor een komedie juist wel prettig want het is een relatief onbekend verhaal en het wordt echt beter van haar bewerking. Dit boek is trouwens ook een aanrader voor mensen die niets van Shakespeare weten of willen weten. Je krijgt het origineel in korte samenvatting erbij. Prachtig verhaal en volgens kenners van Winterson een van haar beste boeken omdat ze zich doorgaans niet richt op een goed plot. Ik denk altijd dat Shakespeare een hele slimme cultureel ondernemer was die af en toe een lekkere klucht schreef om zijn opdrachtgevers tevreden te stellen. In die zin kan Shostakovich uit Het Tumult van de Tijd veel leren van hem. Toch ben ik ook blij dat ik niet in de tijd van Shakespeare leef.

 

Erik Snel