Mijn eerste première (Lieke’s Blog)

| Aluin

Woensdag 12 november had ik de eerste première in mijn leven. Het was spannend, leuk, feestelijk en heel gezellig. Voordat ik op de dag zelf in ga, schets ik eerst even een beeld van de dagen daarvoor.

Vrijdag 7 november: Op het moment zijn we nog druk bezig met de voorbereidingen. De mensen van de techniek hoor ik met de boormachine aan het decor werken. Vanuit de zaal hoor ik de acteurs roepen. Vanuit het kantoor hoor ik de laatste telefoontjes naar de genodigden en het theater. En waarschijnlijk als ik goed luister, hoor ik het geluid van Erik zijn toetsenbord, waarop hij in zijn kantoor een van zijn legendarische teksten aan het schrijven is. Wat doe ik? Behalve dat ik dit blog schrijf en mij aan het afvragen ben of mijn mooie jurkje van oud & nieuw nog past, help ik vrolijk mee met de voorbereidingen.

Maandag 10 november: Vandaag is het montagedag. Een heerlijk hectische dag, waarop iedereen in zijn element zit. Onhandig voor mij, want als stagiaire weet ik niet zo goed in welk element ik behoor te zitten. Ik besluit te helpen waar dat nodig is en verder aandachtig toe te kijken. De montagedag is eigenlijk een voorstelling op zich. Vanuit een stoel in de zaal aanschouw ik de verschillende personages. Theatraal gezegd, vliegen de tackers (van die professionele nietmachines), kleurenblaadjes voor de lampen en theaterteksten door de lucht. In de avond doen we een doorloop met fotografe Sanne Peper en zien we allemaal voor het eerst het hele plaatje compleet met licht, geluid en decor. Een mooie afsluiting van een hectische dag. Oh, voordat ik het vergeet: dit is ook de eerste dag dat ik mee eet in het theater, iedere dag weer een hoogtepunt. Vandaag op het menu: Thais.

Dinsdag 11 november: Vanavond spelen we de eerste keer voor publiek. Minder spannend dan de première, omdat we het officieel nog een try-out noemen, maar alsnog brengt het enige zenuwen met zich mee. Het ging erg goed, de tour is van start gegaan en we zijn klaar voor de première. Vandaag hadden we lekker lasagne met salade als diner.

Woensdag 12 november: Mijn dag begint met het lezen van de Facebook statusupdate van Victorine: ‘Ik ben zenuwachtig…’ Ja, lullig, nu ben ik ook zenuwachtig. Op de meest oncomfortabele hakken vertrek ik naar Theater Kikker. Op dat moment weet ik niet of ik zenuwachtig ben voor de voorstelling of omdat ik bang ben dat ik misschien overdressed ben in deze jurk en hakken. Het was de voorstelling, want wat fijn en opluchtend vond ik dat applaus op het eind. Zo trots ben ik al lang niet meer geweest. Als speciaal premièrediner hadden we: linzensalade, gegrilde groenten, kippetjes, gehaktballetjes en als toetje tiramisu, mmmmm.

Donderdag 13 november: Het is de dag na de première, het zonnetje schijnt en wij op het kantoor kunnen niet wachten totdat de recensie van de Theaterkrant online staat. Meer ga ik ook niet over deze dag vertellen, want dat is gewoon een teleurstelling in vergelijking met het moment dat wij de recensie lazen. We hebben namelijk VIJF STERREN gekregen voor onze voorstelling! Toen we donderdagavond in het theater samenkwamen, was een vreugdedansje op zijn plaats. ‘JAAAAAAAA, 5 STERREN!!!!!’

Ik eindig mijn blog dan ook met een quote uit de recensie:

‘(it sucks to be) Helena is zo’n voorstelling die op alle fronten raak is. Tekst, regie, decor, licht, spel – het versterkt elkaar en levert anderhalf uur toneel op waarbij alles klopt. Om kort te zijn: gaan dus.’