Een ode aan de lunch (Lieke’s Blog)

| Aluin

De lunch bij Aluin is elke keer weer het hoogtepunt van mijn stagedag. Het team houdt namelijk net zo veel van eten als ik. Niet gewoon een droge boterham met een plakje worst, nee, hele creaties worden er gebouwd. Tomaatje erbij, komkommer erbij, pesto, nog een plakje vlees, nog een beetje smeren, mmmmmm. ‘Ze eten bij Aluin net zo als ik!’, zei ik tegen mijn vriend na mijn eerste week stage.
Sinds de repetities van (it sucks to be) Helena zijn begonnen, lunchen wij met een grotere groep. Na een hele ochtend ruziemaken, huilen, nep seksen, verkleedpartijtjes en lachen om bloopers, schuift het artistieke team aan tafel. Aan tafel zitten eigenlijk twee groepen: de hippe non-koolhydraten eters en de ouderwetse bourgondiërs. Fijne combinatie zou je zeggen, ze kunnen van elkaar leren zou je zeggen. Maar niets in minder waar. Met alle respect trekken we ons niks van elkaar aan en voeren we gesprekken over onze gezamenlijke interesses: theater maken, leuke weetjes en de eigenaardigheden in het leven.
Nou vraag je je misschien af: heeft zij het wel leuk op haar stage als de lunch het hoogtepunt is? Ik kan begrijpen dat dit enige zorgen wekt (mocht je om mij zijn gaan geven na het lezen van mijn vorige twee blogposts). Maak je echter geen zorgen, want eten is zo een groot onderdeel van mijn leven dat het avondeten normaal gezien het hoogtepunt van mijn dag is. Mijn stage is dus wel degelijk een toevoeging aan mijn levensvoldoening.
Buiten deze ode aan de lunch zou ik ook nog een ode aan de borrels van Aluin kunnen doen. Deze zijn namelijk erg gezellig en geven mij alle ruimte om de student uit te hangen (een goedkoop dronken avondje is het zeker). Naast eten en bier drinken, doen wij bij Aluin ook nog wel wat inhoudelijks (repeteren enzo), maar misschien kom ik daar in mijn volgende blogpost wel aan toe. Voor nu houd ik het gewoon lekker kneuterig op: eet smakelijk!