Woensdag 23 juni 2010

Waarom wil iedereen wel eens een hele dure Japanse vaas kapot laten vallen? Waar komt de drift vandaan om een deur in te trappen? Wat maak je, als je alles afbreekt? Hoe fascinerend is het om naar kapot maken te kijken? De hoofdvraag ‘wat is kapot maken?’ vormt ons kader. De voorstelling gaat over kapot maken. Over expres kapot maken, over per ongeluk kapot maken. Over kapot maken als middel om iets nieuws te maken, over kapot maken om iemand pijn te doen. Over noodzakelijk kapot maken en over het bekende gevoel hoe zonde het kan zijn als je iets kapot hebt gemaakt. Het gaat over dat wat eigenlijk niet mag, over je herkennen in de lust om die deur kapot te trappen, en je te herkennen in de verontwaardiging die je voelt als iets dat je lief hebt kapot wordt gemaakt. Het is een onderzoek naar alle vormen van destructie en wat daar achter zit.

Gemaakt (en kapot gemaakt) door: Cynthia Borst, Yvonne Dubbers, Ingrid Govers en Sanne Leufkens. Allen afgestudeerd in 2009 aan de Faculteit Theater van de HKU.

In de Oresteia zijn er weinig regels gewijd aan de thuiskomst van de Griekse troepen uit de Trojaanse oorlog, onder leiding van Agamemnon. De legerleider wordt samen met de Trojaanse priesteres Kassandra onthaald door zijn vrouw Klytaimestra en haar minnaar Aighistos. Even later komt een bode vertellen dat Agamemnon en Kassandra vermoord zijn.   Erik Snel heeft als uitgangspunt voor zijn tekst de tijd tussen aankomst en moord genomen. Wat werd er binnen de muren besproken. Klytaimestra heeft een rekening te vereffenen met haar man. Hij heeft destijds hun dochter Ifigeneia geofferd om de goden gunstig te stemmen en de oorlog in Troje te kunnen voeren. Agagmemnon is beschadigd door de oorlog en beroept zich op landsbelang. Een tekst over oorlog, offers, vaderland en moederliefde.

Na een bewerking van Othello weer een nieuwe tekst van Erik Snel, geïnspireerd op de klassieken. Dennis Coenen is Agamemnon, Victorine Plante is Klytaimestra, Steve Hooi is Aigisthos en Eleni Achilleos is Kassandra. De regie is van Daphne de Bruin en de voorstelling gaat op 18 november in première in theater Kikker.

20.40    pauze met Moi, le Voisin (acoustische indie-pop)

Moi, le Voisin kent haar wortels, maar ziet er geen probleem in om ze af en toe stevig om te ploegen. Met een nagenoeg akoestisch instrumentarium brengt het Utrechtse viertal een mix van indiepop, folk, country, klezmer en kinderliedjes. Met een markante stem en een weerbarstige cello paren ze melancholiek aan vrolijke uitbundigheid. Eigenzinnig, roerend en grillig. Ergens tussen Neutral Milk Hotel, Jacques Brel en Pavement, of Bonnie 'Prince' Billy die jamt met een groep Franse straatmuzikanten.
 
De band heeft reeds twee albums in eigen beheer uitgebracht: de cd-r "Viola" in 2006 en de cd "Idiots" in 2008.
 
Lot Broos - cello, achtergrondzang
Laurens Ham - basgitaar, melodica, achtergrondzang
Benjamin van Vliet - zang, akoestische gitaar, accordeon
Tijn van de Wetering - 12-snarige akoestische gitaar, basgitaar

De Jongen, De Man en De Vrouw. Drie vrienden ontmoeten elkaar sinds lange tijd in het huis van De Jongen. Ze haten elkaar en hebben elkaar intens lief. Het is nacht en koud buiten. Wat betekent hun vriendschap nog in een leven dat ten onder lijkt te gaan aan maatschappelijke druk?
Verletzte Jugend, drie doorwaakte nachten gaat over de zoektocht naar de ander, een zoektocht naar liefde. Hoe ver wil en kan je gaan? De succesvolle Duitse auteur Falk Richter schrijft een eenzame tekst over de wereld van nu. Over gekte, altijd meer willen en gewoon dat iemand je vasthoudt.
Verletzte Jugend, drie doorwaakte nachten is het regiedebuut van Sacha Janatti. In haar regies gaat zij op zoek naar de pijlers van haar generatie en schuwt daarbij het experiment niet.
Voor de Aluintuin laat zij de tweede luik van de voorstelling zien, gespeeld door Sacha Muller en Dennis Coenen. De volledige voorstelling gaat 29 september in premiere in Theater Kikker in Utrecht Voor meer info check onze facebookpagina.

Spannende resultaten van een acteurstraining. Met Ilse Heus, Arie Rustenburg, Katarina Justic, Eric Bouwman en Jori Hermsen
 
De OSS is voor professionele acteurs die hun eigen niveau van spelen en dat van anderen op een hoog niveau willen houden. En voor regisseurs die ook eens ongegeneerd willen zoeken. Dit in een prettige omgeving waar je dingen kunt uitproberen zonder druk van een deadline. Totdat ze voor de Aluintuin gevraagd werden

Op de warmste dag van het jaar staken de vuilnismannen, wordt een man opgepakt en weer vrijgelaten, gaat het leven gewoon door zoals altijd, een vrouw kijkt door het raam naar buiten en zwijgt. Ook als een verhuiswagen over Harold heen rijdt.
In deze voorstelling handelen twee mensen met een naderende apocalyps. Elk op hun eigen manier ontkennen ze de waarheden van alledag. Althans, dat proberen ze. Maar als zowel spreken als zwijgen ontoereikend blijkt, blijft er nog maar één optie over: handelen.
Er hangt iets in de lucht vandaag.
Mensen worden er agressief van.
Als je naar buiten zou gaan
zou je me geloven.
Tekst: Sander Janssens. Regie: Pascal Green. Spel: Naomi Mac-Donald en Milan Boele van Hensbroek.

Meng nooit zaken en vriendschap, en liefde al helemaal niet. Maar soms is er een feestje. Bij de baas van je vrouw, je beste vriend, de ex van haar beste vriendin,.....tja. En wat als je lichaam iets anders zegt dan je mond? En betekent dat eigenlijk wel iets? 'Wat sta je daar nou?'
Ingeborg Ansing, Jaap Postma, Elaine Konkelaar, Herman Zumpolle en Elisa van Riessen, zijn trainingsacteurs. Improviseren met de werkelijkheid is hun vak.  Hun ervaringen in communicatietrainingen worden verwerkt in Genderbender, een theatraal onderzoek naar lichaamstaal.
regie Harry Piekema.